Kahramanmaraş Psikoloji/Terapi Ayrılık Korkusu

Korku ile ilgili yapılan çalışmalar incelendiğinde farklı durumlarla ilgili olduğu görülmektedir. Çetin ve Haskan Avcı (2022) tarafından yapılan çalışmada; terk edilme ve yalnız kalma korkusu yüksek olan çocukların hem babalarının hem de annelerinin ayrılık kaygılarının yüksek olduğu, evlilik doyumlarının ise düşük olduğu tespit edilmiştir. Terk edilme korkusu yüksek düzeyde olan çocukların annelerinin ebeveynliğe yönelik ilgi ve tutumlarının düşük olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Fakat yalnız kalma korkusu düşük ve yüksek olan çocuklarının annelerininebeveynliklerinin,ebeveynliğine yönelik ilgileri ve öz yeterliklerinin farklı olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Manicavasagar, Silove ve Curtis’in (1997) yapmış oldukları araştırmada; yetişkinlerdeki ayrılık kaygısının çocuklardaki anne ve babalarına yönelik oluşan ayrılık kaygısın benzediği sonucuna ulaşılmıştır. Yapılan diğer bir araştırmada ise ayrılık kaygısı bozukluğunun veya annelerinin aşırı şekilde kaygı bozukluğu olan çocukların annelerinin %83 oranında hayatlarında anksiyete yaşadıkları görülmüştür. Bu annelerin çocukları ile birlikte %57 oranında tanı aldıkları görülmüştür (Last, 1987; Türkbay, 1999). Çoker (2014) tarafından yapılan çalışmada korkunun planlanmış bir gerçekçi çerçevenin dışarısına çıkmasını engelleyen makro ve mikro alanlardaki statiko biçimlerinin devamlılığını sağlamak şeklinde işlevselliğinin olduğu sonucuna varmıştır. Kaya (2021) tarafından yapılan çalışmada ayrılma kaygısı bozukluğunun sosyal ve akademik yaşamda,  kişiler arasın ilişkilerde işlevselliğin bozulmasına yol açtığı ve bu bozukluğun tedavisinin sonraki hayatında ve gelişiminde daha sağlıklı ilişkiler geliştirmesi bakımından önemli olduğu görülmektedir.

Dr. Psk. D. Ahmet TOPLU